ANNEM

Köşe Yazarı: SONNUR ADA   Eklenme Tarihi: 9 Haziran 2019, Pazar - 00:15   Okunma Sayısı: 53902
  • • Anne kalkayım mı?
  • Otur oturduğun yerde. Ayakta duramazsın, düşersin.

…………

  • Anne, amca otursun mu?

 

Anne etrafına bakındı; oğlunun sesi duyuldu mu diye...

Benim hemen önümde oturuyorlar ama ayakta kitap okuyan biri olarak bana dikkatini vermedi.

Sonra yanında oturanlara baktı; bir kadınla göz göze geldi, gülümsedi ve "kalk hadi" dedi. 

Amca boşalan koltuğa baktı, çocuğa gülümseyerek, "Teşekkür ederim delikanlı bir sonraki durakta ineceğim", dedi.

Anne çocuğu çekiştirerek, "geç otur" dedi.

Çocuk annenin yanına ilişip etrafla olan bağını kopardı.

 

Bir sonraki durakta binen biri küçük çocuğa bakarak anneye, "kucağınıza alsanız,rahatsızım. Ayakta duramıyorum" dedi. Kadın cevap vermeden çocuğunu kucağına aldı.

Üçüncü duraktayız amca hala inmedi; yalnız benim mi dikkatimi çekti, emin değilim.

                                                            

                                                             *

  • Anne kalem alalım mı?
  • Oğlum burası kitapçı.
  • Ben kalem gördüm ama.
  • Ne kalemi,bir sürü kalemin var senin.
  • Bugün İbrahim’e verdim kalemimi
  • Niye veriyorsun kalemini oğlum.
  • İbrahim de çok seviyordu o kalemimi birazda o kullansın diye verdim.
  • Kal o zaman kalemsiz, alırım uyduruk bi tane. Pahalı kalem senin neyine...

 

Elimdeki fazla kitabı rafa koyarken anneye dönerek, "oğlunuzla ne kadar gurur duysanız azdır", dedim.

Anne, "evet ama salak yerine konur böyle elindekileri dağıtırsa", dedi.

 

Annenin haklı olma gayreti onu daha da çıkmaza soktu.

Nedeni o kadar insani ki, çocuk dünyasında olmayı istiyor insan, dedim.

 

Kasaya doğru ilerlerken oğlunun elini tutan annenin, "kalemler nerede?" dediğini duydum.

 

Kendi yorgunluklarımızla iletişime geçiyoruz çocuklarımızla. Hakkının yenileceği kaygısını taşıyan annenin, çocuğun sosyal zekasının gelişim basamaklarında durdurmasına neden olan hep bu kaygı.

Aptal yerine konma duygusunun oluşturduğu korku annede çocuğunun gözlem ve akıl yürütme becerisine sınır koyuyor.

 

Bugün durup çocuklarımızla olan iletişimde kendimize biçtiğimiz rollere dışardan bakalım.

Adını "bilgi-deneyim" koyduğumuz negatif duyguların birikmesine neden olan olay durum ve olgularda çözemediğimiz neler varsa onlarla yüzleşelim.

 

Olumsuz öğrenilmişliklerimizle çocuklarımıza giydirmeye çalıştığımız kıyafetlerden elimizi çekelim.

Çocuklarımızla iletişimimiz içinde oluşacak sağlıklı tohumlara yer açalım kendi yabani otlarımızdan arınarak. Bırakalım keyifle kendi keşifleriyle geleceklerine yürüsünler...

 

 

 


 

reklam

MOBİL UYGULAMAMIZ

HABER ARŞİVİ


Yeşim Demir'le Rüya Yorumu


KÖŞE YAZARLARI

reklam
reklam